Media

 

TRUNK recensie "STRIPINFO.BE".

Recensie:

Ik heb nu een strip voor me waarbij ik het gevoel krijg achterop te raken.
Ik hou van griezelverhalen en Edgar Allan Poe blijft een van mijn grote liefdes,
maar hier heb ik te maken met een hedendaags verschijnsel.
‘Van dik hout zaagt men planken' is mij geleerd en ‘overdaad schaadt',
maar wij leven thans in het bling-bling-tijdperk en dat is aan deze strip te merken.

De flegmatieke Trunk (zeg maar ‘kleerkast') is een oorlogsveteraan
(zal vast wel een supercommando geweest zijn) met een bionische arm,
annex sabel, cirkelzaag, zweep, wurgslang, morgenster enz.,
die kennelijk in zijn levensonderhoud voorziet als privéspeurder.
Twee oude mensen krijgen bericht dat hun verloren zoon -de onbekende soldaat is dus niet zo onbekend- nog leeft
en vragen Trunk tegen een opgeschroefd honorarium,
hun zoon Bevan Glendup op te sporen.
Omwille van de couleur locale zijn de oudjes uitgerust met reusachtige mantels,
die eigenlijk tot de outfit van Oscar Wilde of Dracula horen.
En zo begint een verhaal waarin Trunk van de ene onwezenlijke verschrikking in de andere nachtmerrie verzeild raakt.
Maar als alle grote speurders blijft hij altijd rustig en laconiek.
Wat dacht u van Trunks Spartaanse uitspraak als hij het zoveelste dodelijke decor binnenstapt
: “Het slagveld straalde meer levensvreugde uit.”

Waar het verhaal zich afspeelt doet er niet aan toe, zolang de entourage maar ‘gothic' is.
Trunk krijgt een tip: hij moet de onbekende soldaat zoeken op een plaats ‘dead end' geheten.
Op locatie blijkt het betreffende pand bewaakt te worden door een geestverschijning in een kraaiennest op een mast,
geflankeerd door een kerkhof en opgetuigd met touwwerk, dat direct aan een spinnenweb doet denken.
Er zijn zoveel clichés dat het vermakelijk is.
Op zijn zoektocht ontmoet Trunk de Leraar, het prototype van de waanzinnige geleerde,
die net een lief meisje op zijn schoot een lolly voorhoudt;
een situatie met overduidelijke pedofiele reminiscentie. Dit meisje,
dat verdacht veel op Abby uit de tv-serie N.C.I.S. lijkt, blijkt een vampierstoeipoes die echter in rook opgaat
na doorboord te zijn met Trunks bionische houten staak (er komt van alles uit die kunstarm).

Een sadistische non, een corrupte rechter, een gemene priester, een leugenachtige generaal.
Al het kwaad van de wereld kom je in 52 bladzijden tegen.
Zombies, monsters, drop-outs, seks, drugs en bloed en bloed en bloed.

De vaart waarmee alle horrorattributen in de strijd worden geworpen doet werkelijk komisch aan;
het lijkt warempel wel een persiflage.
Zo is het soms niet duidelijk of je met ondoden te maken hebt of met ondervoede oorlogsslachtoffers.
Er is een harmonieuze tegenstelling tussen beeld en tekst:
de tekenaar etaleert zoveel mogelijk griezelelementen of zelfkantfiguren,
terwijl de hoofdpersoon in zichzelf praat met een minimum aan woorden. Een geslaagde strip.

Ik weet niet wat de auteurs van plan zijn, maar deze formule heeft een korte houdbaarheidsdatum.
Dit eerste deel was leuk, maar clichés aaneenrijgen gaat heel gauw vervelen.

Hans Bekker

Geplaatst op 15-10-2007

TRUNK recensie "TELEGRAAF"



TRUNK recensie in VERONICA gids.



Trunk Recensie Godeau.com

Met ons eeuwige jongenshart denken we vol warmte terug aan de frisse inspectrice Claudia Brücken , de stripheldin die begin jaren negentig enkele avonturen beleefde bij uitgeverij Lombard. Auteurs Minck Oosterveer en Willem Ritstier hebben ondertussen niet stilgezeten en stellen nu een nieuwe reeks voor, Trunk .

Met de krantenstrips Zodiak en Nicky Saxx bouwen tekenaar Minck Oosterveer en scenarist Willem Ritstier als een waar koningskoppel de laatste jaren aan hernieuwde belangstelling voor hun werk. Oosterveers begenadigde realistische stijl leent zich uitstekend voor deze klassieke pulpverhalen die baden in een retrosfeer. Het formaat van de krantenstroken lijkt de tekeningen soms echter te omknellen en de spectaculaire pagina's in Trunk lijken dan ook de gelegenheid voor Oosterveer om nog eens visueel uit te pakken.

Via de horror-bloemlezing Bloeddorst kwamen ze op het idee voor deze campy huurling met het kwellende verleden. Ze besloten in samenspraak met uitgeverij Bee Dee om een contract voor drie albums aan te gaan. De Onbekende Soldaat is het daar het eerste resultaat van en biedt werkelijk alle bekende ingrediënten die ook strips als het Amerikaanse Hellboy zo genietbaar maken. De vampiers en de nazifiguren vliegen je om de oren en maken dat deze horrorstrip toch erg vermakelijk en zelfs grappig blijft. De auteurs nemen het allemaal niet al te serieus en dat maakt Trunk net zo'n fijn album.

Natuurlijk helpt ook Oosterveers elegante klassieke stijl. Amerikaanse iconen als Alex Raymond en Milton Caniff lijken wel een erfgenaam gevonden te hebben in de persoon van deze Nederlander. Het blijft een mysterie waarom hij nog niet eerder een doorbraak naar het grote publiek heeft weten te forceren. Zou het kunnen dat hij enkele decennia te laat geboren werd? Wij willen die gedachte zeker uitbannen, en een sterk album als Trunk helpt daar natuurlijk bij.

Het verhaal dat Willem Ritstier hier brengt, houdt het niet bij een sfeervolle horror-vertelling. Hij gaat volledig uit de bocht, en dit met een vette knipoog. Ritstier maakt van Trunk ook een echt personage door het rondstrooien van verschillende hints naar diens verleden. Hopelijk vormen deze hints aanzetten voor verhaallijnen in de komende delen. Trunks mysterieuze armprothese bijvoorbeeld, waarvan de vorm verandert naargelang het gebruik dat hij ervan maakt, blijft voorlopig een duister geheim. En zo zijn er nog tal van vondsten die ons zeker doen terugkeren voor deel twee. De auteurs kennende zullen we daar overigens niet al te lang op moeten wachten.

Marc Bastijns 2 november 2007

 

 

® Willem Ritstier Minck Oosterveer

Powered by Alwin Ritstier